Eerste repetitiedag

(Als je een reactie wil geven: klik op 'reacties' onderaan het bericht)

Maandag 19 januari

Annemarie legt het concept van de voorstelling uit aan de vier actrices Sina, Sokly, Thiery en Sovanna. Het duurt even.

We beginnen de scenes te lezen

* Nurse

Twee vrouwen. Vrouw 1 vertelt over de dood van haar vader in een Khmer Rouge ziekenhuis en de agressieve houding van een jonge zuster.

Vrouw 2 de zuster van toen vertelt over haar droom om dokter te worden om zieke mensen te helpen. Ze vertelt hoe gelukkig ze was toen ze een zuster kon worden en hoe teleurgesteld ze was toen ze zich realiseerde dat het Khmer Rouge ziekenhuis mensen niet geneesde, maar ze juist doodde.

deze twee vrouwen ontmoeten elkaar op het podium. Vrouw 2 zegt tegen vrouw 1 "Het spijt me , hoe ik je vader heb behandeld." Vrouw 1 weet niet of ze de verontschuldigingen kan accepteren.

* Student

Een lange monoloog van een man van in de vijftig over zijn verleden.

He was een student tijdens het Lon Nol regime voor de Pol Pot periode, welke een extreem corrupt en gruwelijk regime was. Hij vertelt hoe hij deelnam aan de studentendemonstraties tegen Lon Nol, hoe hij in de gevangenis kwam en werd gemartels. Toen hij uit de gevangenis kwam liep hij met hoge verwachtingen op een betere wereld in de armen van Khmer Rouge met hun beloften op een betere wereld. Hij vertelt hoe hij wederom teleurgesteld was toen hij de gruwelijkheid van het regime zag. Dan vertelt hij over zijn leven in het hier en nu, hij is een gerespecteerd man en elke zaterdag als hij naar de markt gaat ziet hij zijn moeder. Ze kijkt niet naar hem en hij durft niet te praten omdat hij schuldig voelt over zijn verleden.

Het volgende deel is de moeder. Ze vertelt dat ze zich schaamt voor haar zoon, maar dat ze  nog steeds elke zaterdag naar de markt gaat.

Aan het eind spreekt de zoon en vraagt zijn moeder 'wil je me alsjeblieft vergeven?" Ze zegt "Het leven is niet meer hetzelfde. Zoon." Tenslotte zingt Sokly een lied dat zij zelf heeft geschreven, over de eindeloze liefde van een moeder voor haar kind.

Nu heb je drie van onze scenes gelezen.

De andere vier zullen in de volgende blogs beschreven worden.

We hadden lunch met Youk Cchang (DCCam), Sayana Ser en Rith (van Amrita, ook betrokken bij de productie van deze voorstelling)

De belangrijkste kwestie was 'waar gaan we de eerste voorstelling spelen?' Het zou het beste zijn als we een open lokatie vinden in of dichtbij Phnom Penh waar we de set kunnen bouwen,zoals het ook zal zijn tijdens de tour in de provincie. Youk Cchang noemde vijf opties en morgenochtend gaan we op loktiebezoek.

Hij is snel, snapt wat Annemarie doet en bedoelt en vindt de scenes mooi.

Hij zal een grote steun zijn tijdens het proces.

Einde van de dag.

Groetjes Annemarie en Richt

First rehearsalday

(If you want to give a reaction: push the 'reacties' button at the bottom of the message.)

Monday January 19

Annemarie explains her concept of the performance to the four actresses Sina, Sokly, Thiery and Sovanna. It takes some time.

We start reading the scenes. 

*  Nurse: 

Two women. Woman 1: relates the death of her father in a Khmer Rouge

hospital and the aggressive attitude of a very young nurse. 

Woman 2: the nurse of those days relates about her dreams to become a doctor helping sick people. She tells how happy she was when she could become a nurse and how disappointed when she realized that the Khmer Rouge hospital did not cure people, but kill them instead. 

These two women meet on stage. Woman 2 says to woman one "I'm sorry about the way I treated yur father." Woman 1 does not know if she can accept the appolagies.

* Student: 

A long monologue of a man in his fifties about his history. 

He was a student during the Lon Nol regime before the Pol Pot period, which was an extremely corrupt and cruel regime. He tells how he took part in studentdemonstrations against Lon Nol, how he was put in jail and tortured. When he came out of prison he walked with high hopes for a better world in the arms of the Khmer Rouge with there promises for a better world. He tells how he was disappointed again when he saw the cruelty of the regime he was fighting for. 

Then he tells about his life here and now, he is a respectable citizen and every Saturday when he goes to the market he sees his mother. She does not look at him and he dares not talk to her, as he feels guilty about his past. 

Next part is the mother. She tells that she is ashamed af her son, but that she still goes every same Saturday to that market. In the end finally the son speaks up and asks his mother "will you please forgive me?" She says "Life is not the same anymore. Son." After that, Sokly sings one of the songs she has written herself about the endless love of a mother for her child.

Now you've read three of our scenes. 

The other four we will be written about in the next blogs.

We had lunch with Youk Cchang (director of DCCam), Sayana Ser and Rith (of Amrita who is involved in the production of this play). 

The hot issue was 'where will we play the first performances?' It would be best to find an open air space in or near Phnom Penh where we can built the set, the same as it will be during the tour in the provinces.

Youk Cchang named five options and tomorrow morning we have a finding location tour. He works fast, he understands what Annemarie is doing and he likes the scenes. He will be of great help and sustainment in the proces.

End of the day.

Friendly greetings Annemarie Prins and Richt Martens.

The girl

(If you want to give a reaction: push the 'reacties' button, on the bottom of the message.)

Sunday Januari 18

Meeting with Sokthida, a girl of about nine years.

Annemarie met her at a Cambodian wedding last year and she has the idea that a filmed portray of the girl on a screen during the performance might be beautiful as an image of youth, of the future.

We filmed her in different situations.

When the concept of Annemarie is right, Sothida will be very good for the job, because she is clever and has a high concentration and is very attractive.

End of the day.

Friendly greetings Annemarie Prins and Richt Martens.

First message from Phnom Penh

(If you want to give a reaction: push the 'reacties' button at the bottom of the message.)

About the play Breaking the Silence

The title is the aim of the theatre play.

Now, 30 years after the genocide of the Khmer Rouge (1975-1978) there is hardly any communication between the generations about these terrible happenings. And that hampers a possible reconciliation or at least discussion between perpetrators and victims. Inside its own history, in a country where perpetrators and victims are practically each others neighbours is of utmost importance for a possible development and working out of the trauma's.

Since years the Documentation Centre Cambodia (DCCam), leaded by Youk Cchang, has been working on information and the gathering of interviews with as well perpetrators as victims in the whole country. Allready a year ago Youk Cchang assured Annemarie that the making of a theatreperformance about these problems is very necessary.

He gives his active suport to the project by collaborators of this Centre who will have an evaluation and discussion with the public a day after they have seen the performance. By giving us his consent, we dare make a play about this painfull subject in a culture that is so different from ours.

The ingredients of the play will be: seven scenes written by Annemarie in Amsterdam, singing, music and dance.

The seven scenes will be played by the four actresses who performed in the first production 3 years.

Each scene shows a different aspect of the social life during Pol Pot regime.

For example: two ex-childsoldiers , nowadays 48 years, meet each other after all those years and they each have a completely different attitude regarding their lives of those days.

All the other scenes will be dealt with in the following blogs.

They are purely Brechtian scenes in which questions will been thrown up but not answered because we hope that the public will have a discussion about thes questions later on.

The scenes that form the core of the play are heavy, but we will make the performance open and pleasant to watch by music, singing and dancing.

Daily report

Tuesday January 13 and wednesday january 14

The trip was horrible, but all forgotten when the four actresses and Sal and Kunthy met us at the airport, very laughing and very emotional.

Thursday January 15

We started right off on thursday.

In the morning a fight with the webblog without succes.

Lunch with Sal (executive producer) and we talked about the organization of the coming period.

In the afternoon we met Kethya.

When she was nine years old she allready danced the Absaradance, a classical Cambodian danceform. Nowadays she is a choreographer and a dancer. In America she followed a course of contemporary dance and this summer she will be the artistic leader of a Cambodian Contemporary dancegroup.

For this production she is interpreter and assistant and she wants to learn more about direction. Kethya is fast, smart and curious. She understands what Annemarie means (at least we think so, because off course we don't understand anything she says).

We gave Kethya the text of the scenes asking her to tell honestly what she thinks of them and which, she thinks, are the best two scenes.

A meeting with Sakkona, the musician in the last production of Annemarie.

He will cooperate in this one, at least if he can make enough time to do the work. He has namely started a second carreer as a make-up artist. This means that he does the make-up for weddings and other festivities.

Sakkona is multifunctional and we would be very sorry if we lost him.

In the mean time we've heard he has been able to change his schedule and will be available as many days Annemarie thinks are necessary. This is very nice.

End of day 1.

Friday January 16

Meeting with Sayana Ser at DCCam.

Sayana Ser has been commissioned by Youk Cchang for this project.

She studied tourism in Wageningen (Holland) for two years. And now she works at DCCam, where she organizes informative tours for Cambodians.

This was the first orientating talk about the possible cooperation between DCCam and Amrita.

We gave her the scenes with the same request as we did to Kethya: which two scenes do you like most? In this way we find out what Cambodians think about the writing.

Back to Amrita, the production affice.

To our relieve Kethya thinks the scenes are very Cambodian and informative.

Audition with three possible singers.

Annemarie works with each singer for an hour. They are as different as you can get.

One very young student, still studying.

A thirty year old singer who directs aswell and sings in the traditional Cambodian form Yike.

And at last a fortyfive year old singer and teacher in Balsac, another old Cambodian singing style.

We choose Vutha Yin, the thirty year old singer, because he is willing to do new things.

In the end of the day a very interesting meeting with the three visual artists, Wollak, Samnang and Ravuth.

They are young and they have never seen modern theatre. They finished their studies at the Academy of Fine Arts a year ago. Two of them teach in the province.

Because Annemarie wants the set to consist of Cambodian collors, forms and objects, she asked them to look at the world around them and photograph all kind of situations and spots and objects, they intuitively link to the performance.

They like the homework.

End of the day.

Friendly greetings Annemarie Prins and Richt Martens.

Het meisje

(Als je een reactie wil geven: klik op 'reacties' onderaan het bericht.)

Zondag 18 januari

Ontmoeting met Sokthida, een meisje van ongeveer negen jaar.

Annemarie ontmoette haar vorig jaar op een Cambodiaanse bruiloft en ze heeft het idee dat een gefilmd portret van het meisje, geprojecteerd tijdens de voorstelling, mooi kan werken als een beeld van de jeugd, een beeld van de toekomst.

We hebben haar vandaag in verschillende situaties gefilmd.

Als het concept van Annemarie werkt, is Sokthida heel geschikt voor deze rol, want ze is slim, heeft een hoge concentratie en is heel erg mooi.

Einde van de dag.

Groetjes Annemarie en Richt.

Eerste bericht uit Phnom Penh

(Als je een reactie wil geven: klik op 'reacties' onderaan het bericht.)

Over het stuk Breaking the Silence

De titel is eigenlijk het doel van het stuk. 

Nu, 30 jaar na de genocide van de Khmer Rouge (1975-1978), is er amper communicatie tussen de generaties over de verschrikkelijke gebeurtenissen. En dat staat een mogelijke verzoening, of tenminste discussie tussen daders en slachtoffers in de weg. Inzicht in de eigen historie in een land waar daders en slachtoffers elkaars buren zijn, is van groot belang voor een mogelijke ontwikkeling en verwerking van de trauma's. 

Het Documentation Centre Cambodia (DCCam), onder leiding van Youk Cchang, is al jaren bezig met voorlichting en het verzamelen van interviews met zowel daders als slachtoffers in het hele land. 

Youk Cchang heeft Annemarie een jaar geleden al verzekerd dat het maken van een theatervoorstelling over deze problematiek zeer gewenst is. Hij verleent zijn actieve medewerking aan het project door medewerkers van zijn Centre met het publiek een nabespreking te laten houden. Door ons zijn fiat te geven durven wij het aan in een zo andere cultuur dan de onze een stuk te maken over een pijnlijk onderwerp.

De ingredienten van het stuk zullen zijn: 7 scenes die Annemarie in Amsterdam geschreven heeft, zang, muziek en dans. 

De scenes worden gespeeld door de vier actrices van de eerste produktie, '3 years...'. De scenes spelen zich af in het hier en nu. 

Elke scene belicht een ander aspect van het sociale leven tijdens het Pol Pot regime. Bijvoorbeeld: twee ex-kindsoldaten, nu 54 jaar, ontmoeten elkaar na al die jaren en hebben een totaal verschillende houding ten opzichte van hun leven en daden toen. 

De andere scenes zullen gaande de blog ter sprake komen.

Het zijn puur Brechtiaanse scenes waarin vragen worden opgeworpen maar niet beantwoord, in de hoop dat het publiek daarover gaat discussieren. 

 

De scenes die de kern zijn van het stuk zijn zwaar en heftig, en daarom wordt het geheel toegankelijk en aangenaam gemaakt door zang en dans.

Dagverslag

dinsdag 13 en woensdag 14 januari

De reis was verschrikkelijk, maar alles geheel vergeten toen alle vier de actrices, Sal en Khunty ons bij het vliegveld afhaalden. Heel liefdevol en emotioneel.

donderdag 15 januari

Donderdag zijn we meteen begonnen. 's Ochtends gevecht met de weblog, maar geen succes.

Geluncht met Sal (uitvoerend producent); bespreking van de komende periode.

's Middags hebben we kennisgemaakt met Khetya. 

Zij danste op haar negende al de apsaradans, een klassieke Cambodiaanse dans. Inmiddels is ze choreografe en danseres. In Amerika heeft ze een cursus temporary dance gevolgd en deze zomer wordt ze artistiek leidster van een Cambodiaanse temporary dancegroep. 

Zij is bij deze produktie de tolk en assistente en wil van de regie weer wat bijleren. Khetya is snel, slim en gretig. En ze snapt wat Annemarie bedoelt. (althans dat denken we, want we verstaan natuurlijk niks van wat ze zegt.) 

We hebben aan Khetya de vertaalde teksten meegegeven, met de opdracht eerlijk te zeggen wat ze ervan vindt en wat voor haar de twee mooiste scenes zijn. 

Bespreking met Sakkona, de muzikant van de vorige produktie van Annemarie, die ook hieraan meewerkt, dat wil zeggen als hij genoeg tijd kan vrij maken. 

Hij is inmiddels namelijk ook een carriere begonnen als make-up artiest. Dat betekent dat hij de make-up verzorgt bij bruiloften en andere festiviteiten. 

Sakkona is veelzijdig en het zou jammer zijn als we hem verliezen. Na ernstige bezwaren na het zien van zijn rooster, heeft hij zich een dag teruggetrokken en zo veel dagen vrij kunnen maken dat Annemarie het aandurft. Dat is heel prettig. 

Einde dag 1.

vrijdag 16 januari

Bespreking met Sayana Ser bij DCCam. 

Zij is door Youk Cchang op dit project gezet. Ze heeft tweeeneenhalf jaar in Wageningen toerisme gestudeerd en werkt op DCCam waar ze informatieve tours organiseert voor Cambodianen. Het was het eerste orienterende gesprek. 

We hebben haar de scenes gegeven met hetzelfde verzoek als aan Khetya; welke scene bevalt je het meest. Zo komen we er achter wat de Cambodianen van het schrijfsel vinden.

Terug naar Amrita (het produktiekantoor).

Tot onze opluchting vindt Khetya de scenes zeer Cambodiaans en informatief.

Vervolgens auditie met drie verschillende zangers. Annemarie werkt met elke zanger een uur. Ze zijn zo verschillend als je maar krijgen kunt.

Een hele jonge student aan de zangacademie.

Een dertigjarige zanger die ook regisseert en een Cambodiaanse tradidionele zangvorm beheerst, het Yike.

En tenslotte een vijfenveertigjarige zanger en leraar in Bassac, de meest populaire traditionele zangvorm in Cambodia.

We hebben gekozen voor Vutha Yin, de dertigjarige zanger, omdat hij ook buiten de gebaande paden wil gaan en zal gaan.

Tot slot een interessante bespreking met drie visual artists, Vollak, Samnang en Ravuth. 

Ze zijn jong en hebben nog nooit iets met theater te maken gehad. 

Een jaar geleden zijn ze afgestuurd aan de School af fine arts. Twee van hen geven les in de provincie.

Omdat Annemarie het liefste wil dat de set bestaat uit alledaagse Cambodiaanse vormen, kleuren en objecten, hebben ze de opdracht gekregen om zich heen te kijken en allerlei situaties en plekken en objecten te fotograferen of te tekenen en liefst zoveel mogelijk.

Ze hebben zin in het avontuur.

 

Einde van de dag.

En tot de volgende keer.

Groetjes Annemarie en Richt.