Meer muziek

(Als je een reactie wil geven: klik op 'reacties' onderaan het bericht.)

Sakkona (muzikant)

Vrijdag 30 januari

De scenes groeien, de muziek groeit.

Twee dingen zijn er gebeurd:

1. Sakkona heeft aan de ene kant zijn traditionele instrumenten en, aan de andere kant, de grappige collectie van blikjes en deksels die aan een rek hangen. 

Hij is gisteren met Ferry naar de markt geweest om nog meer dingen te kopen die een geluid maken wat muziek zou kunnen zijn. Fantastisch.

Maar Annemarie had het gevoel dat er iets mist in Sakkona's communicatie met dit muzikale speelgoed. Ze denkt dat hij erg houdt van het bouwen van rare objecten, maar wanneer hij ze moet gebruiken als muzikale instrumenten, laat zijn culturele muzikale opleiding het niet toe om de grote sprong naar het echt gebruiken van deze objecten als instrumenten, te maken.  

Daarnaast zou het ook te vreemd kunnen zijn voor het Cambodiaanse plattelandspubliek. 

Ze besloot een gesprek met hem te hebben. En dat was erg verhelderend. Hij wil Annemarie behagen, zoals ze allemaal willen, maar godzijdank, wanneer ze hem echt vraagt hoe hij er als muzikant over denkt, om deze blikjes en pannen en wat dan ook te gebruiken als instrument, geeft hij een eerlijk antwoord. Hij zei dat het inderdaad voelde als een kind in een donkere kamer, die de spullen aanraakt, maar niet weet waarom. Maar hij wil er wel nog steeds mee werken, want hij is een nieuwsgierige jongen.

Vervolgens namen we het hele script door en Annemarie vroeg hem op welke momenten hij een echte connectie kon maken met deze objecten en de tekst. Het was behoorlijk bevredigend. Er waren een paar instrumenten die hij kon gebruiken, waarmee hij een echte connectie kon maken. Derest hebben we rigoreus eruit gegooid. 

Dit betekent dat hij voor alle liedjes op zijn traditionele instrumenten zal spelen en dat er een hoek op het podium zal zijn voor de objecten voor de, laat ons zeggen, 'special effects'.

2. Een jaar geleden, toen Annemarie en Nan naar de provincies gingen om de plattelandsmensen te interviewen, was het opmerkelijk dat de meesten van hen vroegen "Gaan jullie ook Basac doen?"

Basac is een specialistische, oude stijl van zingen en hett zijn de liederen van de man in de straat. Annemarie vroeg Vutha of hij Basac kon zingen en, hoe fantastisch, hij kan het. 

Er zijn een heleboel liederen over het plattelandsleven, dus nu  wordt de finale van het 'matig moderne' stuk een echt Basac lied. De danser zal dansen en het publiek zal het lied herkennen en misschien wel meezingen. 

Dit zal fantastisch zijn, want na de heftige scenes willen we dat het publiek zich thuis voelt en met een goed  gevoel naar huis gaat.

Ferry is druk bezig met de visual artist jongens.

Zondag meer hierover.

Einde van de dag.

Groetjes Annemarie, Ferry en Richt.

More music

(If you want to give a reaction: push the 'reacties' button on the bottom of the message.)

Friday January 30

Scenes are growing, music is growing.

Two things happened. 

1. Sakkona has his traditional instruments and this funny collection of tins and lids hanging on a rack. He went shopping with Ferry yesterday to buy some more things that really make a sound that might be music. Great. 

But Annemarie had the feeling that there is something lacking in his communication with these musical toys. She thinks that Sakkona loves building crazy objects, but when he has to use them as a musical instrument, his cultural musical training does not permit him to make the big jump to really use these objects as an instrument. Besides this it might also be to weird for a Cambodian village audience. 

She decided to have a talk with him. And that was very enlightening. He wants to please Annemarie, as they all want to, but thank God, when really asking him how he feels as a musician handling the tins and pots and whatever to make music, he gives an honest answer. He said that indeed he felt like a child coming into a completely dark room, touching things and not knowing why. Still, he wants to work with it, because he is an eager boy. 

Then we went through the whole play and Annemarie asked him at which spot he could make a real connection with these toy objects and the text. It was quiet satisfying. There were a few instruments he could use, with which he can make a connection. The rest we threw rigorously out. It means in the end that for all the songs he will play on his traditional instruments and   there will be a corner on the stage where the toy instruments are placed together for, let us say, special effects.

2. A year ago, when Annemarie and Nan went to the provinces making interviews with village people, it was remarkable that most of them asked "are you going to do Basac?"

Basac is a very defined, ancient type of singing which is the singing of the ordinary people. 

Annemarie asked Vutha if he could also sing Basac and, how great, he could. 

There are all songs about village life, so now the finale of the 'moderately modern' play will be a real Basac song. 

The dancer will dance, the public will recognize the song and maybe sing with it. This will be great, because after the rather heavy scenes we want to send them home feeling good and at home.

Ferry is busy with the visual artist boys. 

More about that on Sunday.

End of the day.

Friendly greetings Annemarie, Ferry, Richt.

Muziek

(Als je een reactie wil geven: klik op 'reacties' onderaan het bericht.)

Woensdag 28 januari

Gisteren hebben we de hele middag alleen met de muzikanten gewerkt, Sakkona, Vutha en Sokly. 

Het stuk zit vol muziek; chanten, aankondigingen van de scenes, enkele regels die gezongen worden en complete gedichten.

Sakkona is fantastisch. He zal voor alles de muziek componeren. Hij speelt op zowel zijn traditionele instrumenten als op de objecten die hij heeft verzameld. En 1 dezer dagen zal hij met Ferry de stad in gaan om nog meer dingen te vinden die gebruikt kunnen worden om geluid mee te maken.

De samenwerking tussen Sokly, Vutha en Sakkona is perfect. 

Annemarie heeft het idee dat de stem van Sokly na haar ziekte enorm is gegroeid.

Sokly (actrice en zangeres)

Sakkona and Vutha (de muzikant en de zanger)

Al de gedichten die we tot nu toe gebruiken zijn gedichten van Sam Ou Oeur, een dichter van 70 jaar, die in de States woont.

Annemarie heeft hem getraceerd via google en hij geeft zijn toestemming voor alles wat zij met deze teksten wil doen. We danken hem daarvoor.

Hij schrijft prachtige gedichten, krachtige gedichten, die zowel lyrisch als vertellend zijn.

Kethya moet vandaag thuis blijven want ze kan absoluut niet meer praten, haar stem is verdwenen door het vele praten bij de repetities.

Einde van de dag.

Groetjes Annemarie, Ferry en Richt.

Music

(If you want to give a reaction: push the 'reacties' button on the bottom of the message)

Wednesday January 28

Yesterday we worked all afternoon only with the musicians, that is Sakkona, Vutha and Sokly. 

Gradually the play is getting full with music, chanted, announcements of the scenes, a few lines that are sung and complete poems. 

Sakkona is amazing, he will compose the music for everything. He plays both on his traditional instruments and on the objects he has assembled. One of these days he is going into town with Ferry to find some more bits and peaces that can be used for making sounds. 

And the cooperation between Sokly, Vutha and Sakkona is perfect. Annemarie has the idea that the voice of Sokly after her illness has grown richer.

All of the poems we use, up till now, are poems of Sam Ou Oeur, a 70 year old poet, who lives in the States. 

Annemarie has traced him by googling and he gives his consent to anything she wants to do with his texts. We thank him for that. 

He writes beautiful poems, strong poems, which are both lyrical and narrative. 

Kethya has to stay at home today, because she absolutely cannot speak anymore, her voice is broken by all the talking in all the rehearsals.

End of the day.

Friendly greetings Annemarie and Richt.

Gelukkig Nieuwjaar!

(Als je een reactie wil geven: klik op 'reacties' onderaan het bericht.)

Maandag 26 januari

Vandaag begint het jaar van de os.

Chinees Nieuwjaar in Phnom Penh.

Er is een behoorlijk grote gemeenschap in Phnom Penh, dus Chinees Nieuwjaar is een driedaagse festiviteit. Voordat we naar het vliegveld gingen om Ferry op te halen, was onze straat opeens gevuld met Chinese leeuwen en trommelaars. Wij verblijven in een Chinees hotel en vijf leeuwen kwamen al dansend onze niet zo grote lobby binnen. Het was een prachtige, kleurrijke gebeurtenis.

Een verhaal over het verschil tussen twee culturen:

Toen we vanmiddag op het produktiekantoor kwamen wilde Sal even met Annemarie praten. De actrices hadden hem gezegd dat ze niet de hele dag op de grond konden zitten, dat ze daar pijn van in hun rug kregen. En misschien, heel misschien, kon hij vragen of ze af en toe op een stoel mochten zitten. Toen Annemarie hem vroeg waarom ze dat niet met haar zelf hadden besproken, zei hij dat het hier ging om een verschil in cultuur. Zij zien Annemarie als een 'teacher' en ze denken dat zij wil dat ze op de grond zitten. Wat absoluut niet het geval is. Het is juist een gewoonte van de Cambodianen om op de grond te zitten. Maar zij denken dat ze de 'teacher' beledigen waneer ze haar zouden zeggen dat ze af en toe op een stoel willen zitten. Deze tradities zijn ons en onze Europese ideen, compleet vreemd. 

Het werd opgelost met een goed gesprek.

De actrices zeiden trouwens ook nog "Het is echt onbeleefd voor ons om op de grond te zitten met onze voetzolen naar Annemarie gericht."

Goed, kortom, een interessante botsing tussen twee culturen.

Einde van de dag.

Groetjes Annemarie en Richt.

Happy New Year!

(If you want to give a reaction: push the 'reacties' button on the bottom of the message)

Monday January 26

Today begins the year of the ox. 

Chinese New Year in Phnom Penh.

There is quiet a large community in Phnom Penh, and so Chinese New Year is a three day on going festivity. Before we went to the airport to pick up Ferry, our street was suddenly filled with Chinese lions and drums. We stay in a Chinese hotel and five lions were entering the not so big lobby of the hotel. It was an amazing and color full happening.

A story about the difference of cultures.

When we came into the Amrita building, Sal stopped Annemarie because he had to tell her something. The actresses had told him that they couldn't sit all afternoon on the floor, they were getting pain in the back. And maybe, maybe, he could ask if they were allowed to sit at times on a chair. When Annemarie asked him why the actresses hadn't told her, he said that this is a difference in culture. They consider Annemarie as a teacher and they actually think she wants them to sit on the floor. Which is by no means the case. It's just the habit Cambodian people do sit in the floor. They think they are offending the teacher, when they tell her they would like once and a wile to sit on a chair. This whole culture of traditions is very alien to our West European ideas. 

It was al solved by a talk. By the way, in the talk the actresses said: "It is already indecent for us to sit on the floor with the soles of our feet, directed to Annemarie, which we do". 

Well, all together, an interesting clash of cultures.

This afternoon we worked very thorough on the scene Child Soldiers. 

In this scene there will be a lot of singing and dancing, and it will probably be the last scene of the play.

End of the day.

Friendly greetings Annemarie and Richt.

Einde van de eerste repetitieweek

(Als je een reactie wil geven: klik op 'reacties' onderaan het bericht.)

Vrijdag 23 en zaterdag 24 januari

We hielden een aparte repetitie met Sokly om aan haar solo 'Girl steels rice' te werken. Deze scene gaat over een klein meisje dat zeven jaar oud is tijdens het Pol Pot regime. Op een nacht heeft ze van het laatste beetje rijst gestolen dat was opgeborgen in een container, als laatste reserve. Toen haar diefstal de volgende ochtend ontdekt werd, zei haar moeder "misschien hebben de ratten van de rijst gegeten". Maar tegelijkertijd keek de moeder erg verdrietig naar het kleine meisje, waardoor ze wist dat haar moeder haar verdacht van het stelen van de rijst. De moeder zei niets en het meisje zei zelf ook niets. Ze wilde haar daad opbiechten, maar in een cultuur van stilte lukte het haar niet de woorden te zeggen. Deze stilte-cultuur is al Aziatisch en tijdens het Pol Pot regime was het absoluut noodzakelijk je mond te houden om in leven te blijven. Het meisje voelde zich enorm schuldig over haar daad en ze begon haar moeder te haten omdat ze haar niet hielp met opbiechten. Dit maakte haar schuldgevoel natuurlijk nog groter. 

Sokly speelt het meisje in het hier en nu, een vrouw van 40 jaar die dit verhaal vertelt en vervolgens zegt dat ze nu een succesvol arts is, maar nog steeds met dit schuld- en schaamtegevoel van het kleine meisje leeft.

Ravuth, Samnang, Wollak (visual artists)

Vrijdag kwamen de visual artists bij de repetitie kijken. Ze brachten hun huiswerk mee. Annemarie gaf ze nog wat nieuwe input en zaterdag zullen ze terugkomen met nieuwe ideeen. En zo kwamen ze zaterdag met veel inspirerender materiaal terug; foto's van materialen van de markt, het straatleven, bloemen, scooterhelmen. Het was geweldig. Nu begrepen ze dat ze niet met een afgerond ontwerp van de set  hoefden te komen, maar met een gevoel over het onderwerp, op speelse wijze verzameld in visueel materiaal.

In de middag lazen we alle scenes. Annemarie vertelde de visual artists over de verschillende karakters en vroeg hen volgende week vrijdag met een kostuumontwerp voor elk karakter te komen. Dat kan een foto zijn, of een blaadje uit een blad of een krant, een tekening, het kan van alles zijn.

Kethya (vertaalster)

Op een gegeven moment werd de situatie tijdens de lezing hectisch: niemand wist meer welke scene welke was in Khmer of Engels, Kethya raakte in paniek, papieren overal over de vloer verspreid, het duurde ongeveer tien minuten en Annemarie is verbaasd dat zo'n taal-script-Khmer-Engels-situatie niet eerder is voorgevallen.

Einde van de dag.

Goedenacht, Annemarie en Richt.

End of the first rehearsalweek

(If you want to give a reaction: push the 'reacties' button at the bottom of the message)

Friday January 23 and Saturday January 24

We had a rehearsal only with Sokly. We worked on her solo 'Girl steels rice'. This scene is about a little girl, seven years old, during Pol Pot regime. She stole in the night from the very last bit of rice hidden in a jar as a last resource. When her theft was discovered the next morning, her mother said "maybe the rats have eaten from the rice" but at the same time the mother looked very sad at the little girl and the little girl knew that her mother suspected her of steeling the rice. Her mother did'nt say anything and she did'nt say anything. The little girl longed to confess her crime, but in the culture of silencing she did not manage to say the words. This culture of silence is rather Asian and during Pol Pot regime it was absolutely necessary not to talk in order to stay alive. The little girl felt very guilty about her deed and she started to hate her mother for not helping her confess and this of course made her guilt greater. Sokly plays this little girl here and now, that is a woman of 40 years who tells this story and also says that now she is a medical doctor, quiet successful, but still living with this guilt and shame feeling of little girl.

Friday the visual artists came to the rehearsal. They brought some homework. Annemarie talked with them, gave them some input and Saturday they would come back with new ideas. So they did and it was so much more inspiring what they got. Photographs from material at the market, streetlife, flowers, scooter helmets. It was great. Now they understood that they don't have to come with a finished design of the set, but just a circle around the subject and gather in a playfully way visual material. 

In the afternoon we read all the scenes. Annemarie told the visual artists about the different characters and asked them to come back next week Friday with a costume design for each character. Can be a photo, a picture from a magazine or newspaper, a drawing, anything.

At a certain point during the reading the situation became hectic: nobody knew anymore which scene was which in Khmer or in English, Kethya panicked, papers all over the floor, it lasted for about ten minutes and Annemarie is amazed that such a language-script-Khmer-English-situation didn't happen before.

End of the day.

Goodnight to everyone, Annemarie and Richt.

Muzikale potpourri

(Als je een reactie wil geven: klik op 'reacties' onderaan het bericht.)

Donderdag 22 januari.

Sakkona (muzikant)

Vandaag gebeurde het:

Sakkona had de opdracht heel goed begrepen en hij vervulde hem op zijn eigen, bijzondere manier. Hij had een muzikale potpouri verzameld van kleine objecten waarmee hij muziek kon maken: een setje casettebandjes, coca cola blikjes, een fles, een klein rek waarop hij met rode tape verschillende metalen objecten die een klingklang geluid konden maken had bevestigd, glazen gevuld met water, en zijn eigen traditionele houten percussie instrument en de drum. Tijdens het lezen van de scenes vindt hij verschillende geluiden uit, waarvan we sommige goed zullen kunnen gebruiken in de voorstelling.

Morgen en zaterdag zullen de visual artists naar de repetities komen kijken en de kleine geluidswinkel van Sakkona zal een goede inspiratiebron voor hen zijn.

De dames gaan hun teksten leren.

De komende dagen zullen er deelrepetities plaatsvinden met alle actrices.

Einde van de dag.

Groetjes Annemarie en Richt.

Musical mischmasch

(If you want to give a reaction: push the 'reacties' button at the bottom of this message.)

Thursday January 22

Today, one of those things happened and that is: 

Sakkona got the message clear and loud and he filled it in in his own unspeakable way. He set up a mischmasch of little objects with which he could make music:  pile of sound tapes, coca cola cans, a bottle, a little wrack on which he fastened with red tape metal objects that could make a klingklang sound, glasses with water, plus his own traditional wooden percussion instrument and the drum. He is inventing all sorts af sounds during the reading of the scenes and some of them can be used in he performance.

Tomorrow and Saturday the visual artists may come to the rehearsal to have a little look, and Sakkona's little soundshop can serve as a source af inspiration for them.

The ladies will start to learn their texts. 

The next few days will be separate rehearsals with each of the actresses.

End of the day.

Friendly greetings Annemarie Prins en Richt Martens.

Yes, we can!

(Als je een reactie wil geven: klik op 'reacties' onderaan het bericht.)

Woensdag 21 januari

Gisteravond Obama Obama Obama! Habemus Obama!

We keken de hele avond naar de inauguratie van de Obama familie, het is hier twaalf uur later dan in Washington.

Vanochtend hebben we met Sal nog twee mogelijke locaties voor de voorstelling bezocht. De ene in Takhmao, een campus van een Training School for Teachers, net buiten Phnom Penh. De andere was een tip van Borah, de man van Thiery, beiden grote voorstanders van educatie, de Royal University of Phnom Penh. Daar was een hele goede plek.

Vutha (zanger) en Sakkona (muzikant)

In de middag repetitie met iedereen (behalve de danser die zich pas 4 februari bij ons zal voegen)

Annemarie heeft Sakkona de opdracht gegeven om voor de volgende repetitie al zijn instrumenten en zo veel mogelijk alledaagse objecten waarop hij wat voor geluid dan ook kan maken, mee te nemen.  Sakkona is gek, onmogelijk, enorm charmant en slim. Dus hij begreep direct de essentie van Annemarie's verzoek. Terwijl Sina haar tekst las begon hij op zijn glas met water te tikken en dat klopte heel goed met de kern van de scene.

De zanger Vutha, moest de vragen van een 'interrogater' chanten. Dit was compleet vreemd voor hem, voor iedereen, dus na een lege blik en nog vele woorden van Kethya begon hij te giegelen. Iedereen begon te giegelen. Nog meer uitleg en uiteindelijk deed hij het en was het fantastisch.

Annemarie verdeelde de rollen over de actrices. Nu kunnen ze de tekst gaan leren.

's Avonds naar een voorstelling van een Senegalese dansgroep die Sal ons had aangeraden. Maar hij had zich vergist; geen Senegalese dansgroep vanavond. 

Dus nu zijn we weer thuis, in een nieuwe kamer van Annemarie, want op haar oude kamer spoelde haar toilet niet door.

Einde van de dag.

Groetjes Annemarie en Richt.

Yes, we can!

(If you want t o give a reaction: push the 'reacties' button on the bottom of the message)

Wednesday January 21

Yesterday evening Obama Obama Obama! Habemus Obama!

We watched all night the inauguration of the Obama family, here it is twelve hours later then in Washington.

This morning we went with Sal to see two more possible locations for the performance. One in Takhmao, a campus of a training school for teachers quiet a bit outside Phnom Penh. The other one was a tip of Borah, the husband of Thiery, they are very much in educating the people, so it was at the Royal University of Phnom Penh.

There was one really good spot next to a pond.

In the afternoon rehearsal with all of them (except off course the dancer, who will be with us on February 4.)

Annemarie told Sakkona to bring all of his instruments for the next rehearsal plus as many ordinary objects he can find on which he can make some kind of sound. Sakkona is crazy, impossible, utterly charming and bright. So he immediately understood the essence of Annemarie's request. And during the text of Sina he started ticking on a glass with water in it. And this fitted the soul of the scene perfectly. 

The singer, Vutha, had to chante questions of an interrogator. This was completely alien for him, for everyone, so after an empty look on his face and lots of words from Kethya he started to giggle. Everyone started to giggle. More explanation and in the end he did it and it was great. 

Annemarie gave them their parts, who is playing which character. They can start to learn their texts. 

In the evening we went to a performance, Sal recommended us, of a Senegalese dance group, but he was mistaken, no Senegalese dance group tonight, so now we're at home, in a new room for Annemarie, because her toilet didn't flush.

End of the day.

Friendly greetings Annemarie Prins and Richt Martens.

Op zoek naar een lokatie

(Als je een reactie wil geven: klik op 'reacties' onderaan het bericht)

Dinsdag 20 januari

In de ochtend een geweldige tour door Phnom Penh.

We hebben verschillende lokaties bezocht voor de voorstelling en we hebben goede hoop op dat we een lokatie kunnen vinden waar we een week kunnen repeteren, waar elektriciteit is en waar we de set kunnen bouwen precies zoals die tijdens de tour in de provincie zal zijn. 

In de middag repetitie met de vier actrices, Vutha de zanger en Sakkona de muzikant. Het was een goede repetitie. 

Voor morgen zullen Sakkona en Vutha samen muziek componeren voor de volgende tekst:

Kill, kill, kill

Transform the Blood River into a River of Reconciliation

A River of Resposibility

Talk talk talk

Een tekst, waarbij Youk Cchang in het script de aantekening "wow!" heeft geschreven.

Vanavond Obama-avond!

We hebben ijs, gin tonic, kaas, stokbrood, chips, wijn, koffie and drop.

Transision to power,

Yes we can!

Tot morgen, in een nieuwe wereld!

Einde van de dag.

Groetjes Annemarie en Richt.

Searching for locations

(If you want to give a reaction: push the 'reacties' button on the bottom of this message)

Tuesday January 20

The whole morning was an amazing touristic tour through Phnom Penh. We visited several possible locations for the performance and our hopes are high up that we can find one where we can rehearse for a week, where we will have electricity and where we can built our set exactly as we want it for the tour in the provinces. 

In the afternoon rehearsal with the four actresses, Vutha the singer and Sakkona the musician. It was a good rehearsel. 

For tomorrow Sakkona and Vutha will compose together the music for the text 

Kill kill kill.

Transform the Blood River into a River of Reconciliation.

A river of responsibility.

Talk talk talk.

A text Youk Cchang in the script marked with the word "wow!"

Tonight Obama-night!

We have ice cream, gin tonic, cheese, baguette, chips, wine, coffee, liquorice.

Transition to power.

Yes we can!

See you tomorrow, in a new world!

End of the day.

Friendly greetings Annemarie Prins and Richt Martens.

Eerste repetitiedag

(Als je een reactie wil geven: klik op 'reacties' onderaan het bericht)

Maandag 19 januari

Annemarie legt het concept van de voorstelling uit aan de vier actrices Sina, Sokly, Thiery en Sovanna. Het duurt even.

We beginnen de scenes te lezen

* Nurse

Twee vrouwen. Vrouw 1 vertelt over de dood van haar vader in een Khmer Rouge ziekenhuis en de agressieve houding van een jonge zuster.

Vrouw 2 de zuster van toen vertelt over haar droom om dokter te worden om zieke mensen te helpen. Ze vertelt hoe gelukkig ze was toen ze een zuster kon worden en hoe teleurgesteld ze was toen ze zich realiseerde dat het Khmer Rouge ziekenhuis mensen niet geneesde, maar ze juist doodde.

deze twee vrouwen ontmoeten elkaar op het podium. Vrouw 2 zegt tegen vrouw 1 "Het spijt me , hoe ik je vader heb behandeld." Vrouw 1 weet niet of ze de verontschuldigingen kan accepteren.

* Student

Een lange monoloog van een man van in de vijftig over zijn verleden.

He was een student tijdens het Lon Nol regime voor de Pol Pot periode, welke een extreem corrupt en gruwelijk regime was. Hij vertelt hoe hij deelnam aan de studentendemonstraties tegen Lon Nol, hoe hij in de gevangenis kwam en werd gemartels. Toen hij uit de gevangenis kwam liep hij met hoge verwachtingen op een betere wereld in de armen van Khmer Rouge met hun beloften op een betere wereld. Hij vertelt hoe hij wederom teleurgesteld was toen hij de gruwelijkheid van het regime zag. Dan vertelt hij over zijn leven in het hier en nu, hij is een gerespecteerd man en elke zaterdag als hij naar de markt gaat ziet hij zijn moeder. Ze kijkt niet naar hem en hij durft niet te praten omdat hij schuldig voelt over zijn verleden.

Het volgende deel is de moeder. Ze vertelt dat ze zich schaamt voor haar zoon, maar dat ze  nog steeds elke zaterdag naar de markt gaat.

Aan het eind spreekt de zoon en vraagt zijn moeder 'wil je me alsjeblieft vergeven?" Ze zegt "Het leven is niet meer hetzelfde. Zoon." Tenslotte zingt Sokly een lied dat zij zelf heeft geschreven, over de eindeloze liefde van een moeder voor haar kind.

Nu heb je drie van onze scenes gelezen.

De andere vier zullen in de volgende blogs beschreven worden.

We hadden lunch met Youk Cchang (DCCam), Sayana Ser en Rith (van Amrita, ook betrokken bij de productie van deze voorstelling)

De belangrijkste kwestie was 'waar gaan we de eerste voorstelling spelen?' Het zou het beste zijn als we een open lokatie vinden in of dichtbij Phnom Penh waar we de set kunnen bouwen,zoals het ook zal zijn tijdens de tour in de provincie. Youk Cchang noemde vijf opties en morgenochtend gaan we op loktiebezoek.

Hij is snel, snapt wat Annemarie doet en bedoelt en vindt de scenes mooi.

Hij zal een grote steun zijn tijdens het proces.

Einde van de dag.

Groetjes Annemarie en Richt

First rehearsalday

(If you want to give a reaction: push the 'reacties' button at the bottom of the message.)

Monday January 19

Annemarie explains her concept of the performance to the four actresses Sina, Sokly, Thiery and Sovanna. It takes some time.

We start reading the scenes. 

*  Nurse: 

Two women. Woman 1: relates the death of her father in a Khmer Rouge

hospital and the aggressive attitude of a very young nurse. 

Woman 2: the nurse of those days relates about her dreams to become a doctor helping sick people. She tells how happy she was when she could become a nurse and how disappointed when she realized that the Khmer Rouge hospital did not cure people, but kill them instead. 

These two women meet on stage. Woman 2 says to woman one "I'm sorry about the way I treated yur father." Woman 1 does not know if she can accept the appolagies.

* Student: 

A long monologue of a man in his fifties about his history. 

He was a student during the Lon Nol regime before the Pol Pot period, which was an extremely corrupt and cruel regime. He tells how he took part in studentdemonstrations against Lon Nol, how he was put in jail and tortured. When he came out of prison he walked with high hopes for a better world in the arms of the Khmer Rouge with there promises for a better world. He tells how he was disappointed again when he saw the cruelty of the regime he was fighting for. 

Then he tells about his life here and now, he is a respectable citizen and every Saturday when he goes to the market he sees his mother. She does not look at him and he dares not talk to her, as he feels guilty about his past. 

Next part is the mother. She tells that she is ashamed af her son, but that she still goes every same Saturday to that market. In the end finally the son speaks up and asks his mother "will you please forgive me?" She says "Life is not the same anymore. Son." After that, Sokly sings one of the songs she has written herself about the endless love of a mother for her child.

Now you've read three of our scenes. 

The other four we will be written about in the next blogs.

We had lunch with Youk Cchang (director of DCCam), Sayana Ser and Rith (of Amrita who is involved in the production of this play). 

The hot issue was 'where will we play the first performances?' It would be best to find an open air space in or near Phnom Penh where we can built the set, the same as it will be during the tour in the provinces.

Youk Cchang named five options and tomorrow morning we have a finding location tour. He works fast, he understands what Annemarie is doing and he likes the scenes. He will be of great help and sustainment in the proces.

End of the day.

Friendly greetings Annemarie Prins and Richt Martens.

The girl

(If you want to give a reaction: push the 'reacties' button, on the bottom of the message.)

Sunday Januari 18

Meeting with Sokthida, a girl of about nine years.

Annemarie met her at a Cambodian wedding last year and she has the idea that a filmed portray of the girl on a screen during the performance might be beautiful as an image of youth, of the future.

We filmed her in different situations.

When the concept of Annemarie is right, Sothida will be very good for the job, because she is clever and has a high concentration and is very attractive.

End of the day.

Friendly greetings Annemarie Prins and Richt Martens.

First message from Phnom Penh

(If you want to give a reaction: push the 'reacties' button at the bottom of the message.)

About the play Breaking the Silence

The title is the aim of the theatre play.

Now, 30 years after the genocide of the Khmer Rouge (1975-1978) there is hardly any communication between the generations about these terrible happenings. And that hampers a possible reconciliation or at least discussion between perpetrators and victims. Inside its own history, in a country where perpetrators and victims are practically each others neighbours is of utmost importance for a possible development and working out of the trauma's.

Since years the Documentation Centre Cambodia (DCCam), leaded by Youk Cchang, has been working on information and the gathering of interviews with as well perpetrators as victims in the whole country. Allready a year ago Youk Cchang assured Annemarie that the making of a theatreperformance about these problems is very necessary.

He gives his active suport to the project by collaborators of this Centre who will have an evaluation and discussion with the public a day after they have seen the performance. By giving us his consent, we dare make a play about this painfull subject in a culture that is so different from ours.

The ingredients of the play will be: seven scenes written by Annemarie in Amsterdam, singing, music and dance.

The seven scenes will be played by the four actresses who performed in the first production 3 years.

Each scene shows a different aspect of the social life during Pol Pot regime.

For example: two ex-childsoldiers , nowadays 48 years, meet each other after all those years and they each have a completely different attitude regarding their lives of those days.

All the other scenes will be dealt with in the following blogs.

They are purely Brechtian scenes in which questions will been thrown up but not answered because we hope that the public will have a discussion about thes questions later on.

The scenes that form the core of the play are heavy, but we will make the performance open and pleasant to watch by music, singing and dancing.

Daily report

Tuesday January 13 and wednesday january 14

The trip was horrible, but all forgotten when the four actresses and Sal and Kunthy met us at the airport, very laughing and very emotional.

Thursday January 15

We started right off on thursday.

In the morning a fight with the webblog without succes.

Lunch with Sal (executive producer) and we talked about the organization of the coming period.

In the afternoon we met Kethya.

When she was nine years old she allready danced the Absaradance, a classical Cambodian danceform. Nowadays she is a choreographer and a dancer. In America she followed a course of contemporary dance and this summer she will be the artistic leader of a Cambodian Contemporary dancegroup.

For this production she is interpreter and assistant and she wants to learn more about direction. Kethya is fast, smart and curious. She understands what Annemarie means (at least we think so, because off course we don't understand anything she says).

We gave Kethya the text of the scenes asking her to tell honestly what she thinks of them and which, she thinks, are the best two scenes.

A meeting with Sakkona, the musician in the last production of Annemarie.

He will cooperate in this one, at least if he can make enough time to do the work. He has namely started a second carreer as a make-up artist. This means that he does the make-up for weddings and other festivities.

Sakkona is multifunctional and we would be very sorry if we lost him.

In the mean time we've heard he has been able to change his schedule and will be available as many days Annemarie thinks are necessary. This is very nice.

End of day 1.

Friday January 16

Meeting with Sayana Ser at DCCam.

Sayana Ser has been commissioned by Youk Cchang for this project.

She studied tourism in Wageningen (Holland) for two years. And now she works at DCCam, where she organizes informative tours for Cambodians.

This was the first orientating talk about the possible cooperation between DCCam and Amrita.

We gave her the scenes with the same request as we did to Kethya: which two scenes do you like most? In this way we find out what Cambodians think about the writing.

Back to Amrita, the production affice.

To our relieve Kethya thinks the scenes are very Cambodian and informative.

Audition with three possible singers.

Annemarie works with each singer for an hour. They are as different as you can get.

One very young student, still studying.

A thirty year old singer who directs aswell and sings in the traditional Cambodian form Yike.

And at last a fortyfive year old singer and teacher in Balsac, another old Cambodian singing style.

We choose Vutha Yin, the thirty year old singer, because he is willing to do new things.

In the end of the day a very interesting meeting with the three visual artists, Wollak, Samnang and Ravuth.

They are young and they have never seen modern theatre. They finished their studies at the Academy of Fine Arts a year ago. Two of them teach in the province.

Because Annemarie wants the set to consist of Cambodian collors, forms and objects, she asked them to look at the world around them and photograph all kind of situations and spots and objects, they intuitively link to the performance.

They like the homework.

End of the day.

Friendly greetings Annemarie Prins and Richt Martens.

Het meisje

(Als je een reactie wil geven: klik op 'reacties' onderaan het bericht.)

Zondag 18 januari

Ontmoeting met Sokthida, een meisje van ongeveer negen jaar.

Annemarie ontmoette haar vorig jaar op een Cambodiaanse bruiloft en ze heeft het idee dat een gefilmd portret van het meisje, geprojecteerd tijdens de voorstelling, mooi kan werken als een beeld van de jeugd, een beeld van de toekomst.

We hebben haar vandaag in verschillende situaties gefilmd.

Als het concept van Annemarie werkt, is Sokthida heel geschikt voor deze rol, want ze is slim, heeft een hoge concentratie en is heel erg mooi.

Einde van de dag.

Groetjes Annemarie en Richt.

Eerste bericht uit Phnom Penh

(Als je een reactie wil geven: klik op 'reacties' onderaan het bericht.)

Over het stuk Breaking the Silence

De titel is eigenlijk het doel van het stuk. 

Nu, 30 jaar na de genocide van de Khmer Rouge (1975-1978), is er amper communicatie tussen de generaties over de verschrikkelijke gebeurtenissen. En dat staat een mogelijke verzoening, of tenminste discussie tussen daders en slachtoffers in de weg. Inzicht in de eigen historie in een land waar daders en slachtoffers elkaars buren zijn, is van groot belang voor een mogelijke ontwikkeling en verwerking van de trauma's. 

Het Documentation Centre Cambodia (DCCam), onder leiding van Youk Cchang, is al jaren bezig met voorlichting en het verzamelen van interviews met zowel daders als slachtoffers in het hele land. 

Youk Cchang heeft Annemarie een jaar geleden al verzekerd dat het maken van een theatervoorstelling over deze problematiek zeer gewenst is. Hij verleent zijn actieve medewerking aan het project door medewerkers van zijn Centre met het publiek een nabespreking te laten houden. Door ons zijn fiat te geven durven wij het aan in een zo andere cultuur dan de onze een stuk te maken over een pijnlijk onderwerp.

De ingredienten van het stuk zullen zijn: 7 scenes die Annemarie in Amsterdam geschreven heeft, zang, muziek en dans. 

De scenes worden gespeeld door de vier actrices van de eerste produktie, '3 years...'. De scenes spelen zich af in het hier en nu. 

Elke scene belicht een ander aspect van het sociale leven tijdens het Pol Pot regime. Bijvoorbeeld: twee ex-kindsoldaten, nu 54 jaar, ontmoeten elkaar na al die jaren en hebben een totaal verschillende houding ten opzichte van hun leven en daden toen. 

De andere scenes zullen gaande de blog ter sprake komen.

Het zijn puur Brechtiaanse scenes waarin vragen worden opgeworpen maar niet beantwoord, in de hoop dat het publiek daarover gaat discussieren. 

 

De scenes die de kern zijn van het stuk zijn zwaar en heftig, en daarom wordt het geheel toegankelijk en aangenaam gemaakt door zang en dans.

Dagverslag

dinsdag 13 en woensdag 14 januari

De reis was verschrikkelijk, maar alles geheel vergeten toen alle vier de actrices, Sal en Khunty ons bij het vliegveld afhaalden. Heel liefdevol en emotioneel.

donderdag 15 januari

Donderdag zijn we meteen begonnen. 's Ochtends gevecht met de weblog, maar geen succes.

Geluncht met Sal (uitvoerend producent); bespreking van de komende periode.

's Middags hebben we kennisgemaakt met Khetya. 

Zij danste op haar negende al de apsaradans, een klassieke Cambodiaanse dans. Inmiddels is ze choreografe en danseres. In Amerika heeft ze een cursus temporary dance gevolgd en deze zomer wordt ze artistiek leidster van een Cambodiaanse temporary dancegroep. 

Zij is bij deze produktie de tolk en assistente en wil van de regie weer wat bijleren. Khetya is snel, slim en gretig. En ze snapt wat Annemarie bedoelt. (althans dat denken we, want we verstaan natuurlijk niks van wat ze zegt.) 

We hebben aan Khetya de vertaalde teksten meegegeven, met de opdracht eerlijk te zeggen wat ze ervan vindt en wat voor haar de twee mooiste scenes zijn. 

Bespreking met Sakkona, de muzikant van de vorige produktie van Annemarie, die ook hieraan meewerkt, dat wil zeggen als hij genoeg tijd kan vrij maken. 

Hij is inmiddels namelijk ook een carriere begonnen als make-up artiest. Dat betekent dat hij de make-up verzorgt bij bruiloften en andere festiviteiten. 

Sakkona is veelzijdig en het zou jammer zijn als we hem verliezen. Na ernstige bezwaren na het zien van zijn rooster, heeft hij zich een dag teruggetrokken en zo veel dagen vrij kunnen maken dat Annemarie het aandurft. Dat is heel prettig. 

Einde dag 1.

vrijdag 16 januari

Bespreking met Sayana Ser bij DCCam. 

Zij is door Youk Cchang op dit project gezet. Ze heeft tweeeneenhalf jaar in Wageningen toerisme gestudeerd en werkt op DCCam waar ze informatieve tours organiseert voor Cambodianen. Het was het eerste orienterende gesprek. 

We hebben haar de scenes gegeven met hetzelfde verzoek als aan Khetya; welke scene bevalt je het meest. Zo komen we er achter wat de Cambodianen van het schrijfsel vinden.

Terug naar Amrita (het produktiekantoor).

Tot onze opluchting vindt Khetya de scenes zeer Cambodiaans en informatief.

Vervolgens auditie met drie verschillende zangers. Annemarie werkt met elke zanger een uur. Ze zijn zo verschillend als je maar krijgen kunt.

Een hele jonge student aan de zangacademie.

Een dertigjarige zanger die ook regisseert en een Cambodiaanse tradidionele zangvorm beheerst, het Yike.

En tenslotte een vijfenveertigjarige zanger en leraar in Bassac, de meest populaire traditionele zangvorm in Cambodia.

We hebben gekozen voor Vutha Yin, de dertigjarige zanger, omdat hij ook buiten de gebaande paden wil gaan en zal gaan.

Tot slot een interessante bespreking met drie visual artists, Vollak, Samnang en Ravuth. 

Ze zijn jong en hebben nog nooit iets met theater te maken gehad. 

Een jaar geleden zijn ze afgestuurd aan de School af fine arts. Twee van hen geven les in de provincie.

Omdat Annemarie het liefste wil dat de set bestaat uit alledaagse Cambodiaanse vormen, kleuren en objecten, hebben ze de opdracht gekregen om zich heen te kijken en allerlei situaties en plekken en objecten te fotograferen of te tekenen en liefst zoveel mogelijk.

Ze hebben zin in het avontuur.

 

Einde van de dag.

En tot de volgende keer.

Groetjes Annemarie en Richt.